10 Józef Beck jako

„10. Józef Beck jako człowiek i minister
O tym, co działo się w Ministerstwie za jego kadencji, jakie wystąpiły nowe tendencje była już mowa w tym rozdziale. Stanowi to tło działalności Becka. Z podanych faktów można już wywnioskować, iż praca ostatniego przed wojną ministra spraw zagranicznych trudna jest do oceny. Rzeczywiście, opinie o nim współpracowników i ludzi postronnych wypadają różnie, a często wręcz przeciwstawnie. Prawda musi się kryć pośrodku.
Paweł Starzeński, sekretarz ministra, opisuje wygląd gabinetu Becka. Pisze, że był utrzymany w kolorze surowym, barwy stali. Na ścianach dwa tylko portrety Marszałka Piłsudskiego i króla Stefana Batorego. Dwóch zwycięskich wodzów, którzy w jego przekonaniu symbolizowali wielkość Polski.
W takim gabinecie królował minister na pierwszy rzut oka zimny i nieprzystępny, surowy i wymagający wobec siebie i podwładnych, zagadkowy dla obcych obserwatorów. Ale czy taki był w rzeczywistości
„Beck był bardzo prędki z natury pisze Starzeński i miał niezwykle lotny umysł, który pozwalał mu orientować się szybko w ludziach i problemach. Odnosił się niechętnie do roboty papierowej, na jego biurku nie znajdowała się nigdy żadna notatka, bo fenomenalna pamięć pozwalała mu pracować bez jakichkolwiek środków pomocniczych".“(5)