GENEZA I ROZWÓJ KRÓLESTWA

„GENEZA I ROZWÓJ KRÓLESTWA PRUSKIEGO
Państwo Pruskie było spadkobiercą Marchii Północnej, od XII w. zwanej Brandenburską utworzonej na terenach podbitych plemion słowiańskich Wieletów i Obodrytów (tzw. Słowianie Połabscy). W1373 r. Marchia Brandenburska przeszła w ręce Luksemburgów, a w roku 1415 Hohenzollernów. W1618 r. elektorzy brandenburscy obejmują w posiadanie Prusy Książęce i z tego tytułu stają się lennikami Polski. W 1648 r. w wyniku pokoju westfalskiego Brandenburgia otrzymała Pomorze z Kołobrzegiem, biskupstwa Kamień Pomorski, Magdeburg oraz Minden, a rządy w kraju objął elektor Fryderyk Wilhelm I. Wykorzystując słabość Rzeczypospolitej (potop szwedzki) elektor uzyskał w 1657 r. w traktatach welawskobydgoskich u króla Jana Kazimierza (16481668) zwolnienie z zależności lennej od Polski. Elektor otrzymał ponadto ziemię lęborsko bytowską. Od tego momentu możemy mówić o wzrastającej potędze Brandenburgii, aż do momentu powstania państwa pruskiego w 1701 r.
W czasie panowania Fryderyka Wilhelma I (16401688) zwanego Wielkim Elektorem, nastąpiło stworzenie biurokratycznego państwa, kompletnie zmilitaryzowanego. Na potrzeby armii pracował cały kraj, a armia wzrosła siedmiokrotnie (do trzydziestu tysięcy). Podatki w Prusach były dwukrotnie wyższe niż we Francji Ludwika XTV. W momencie śmierci elektora jego państwo liczyło milion ludności (np. Saksonia miała dwa miliony), a jego stolicą był Berlin.“(9)