O środkach odwoławczych od wyroku

„O środkach odwoławczych od wyroku Carolina nie wspomina.
Powszechny niemiecki proces karny (der gemeine deutsche Strafprozess), jaki rozwinął się pod wpływem Caroliny i jej komentatorów, którzy przejęli teorie rozwinięte przez prawników włoskich, a następnie teorie zawarte w dziełach Carpzowa, Brunnemanna i innych pisarzy uwzględniających w szerokim zakresie praktykę sądową, był procesem inkwizycyjnym. Opierał się on na zasadach wdrażania postępowania z urzędu (bez form procesu skargowego), tajności, pisemności oraz łączenia w ręku sędziego funkcji oskarżyciela, obrońcy i sędziego wyrokującego. Proces skargowy w prawie karnym został w wielu terytoriach niemieckich zniesiony. Pozostałości zasady ustności i jawności w postaci tzw. ostatecznej rozprawy, jaką znała Carolina, utrzymały się tylko w nielicznych terytoriach.
Całe postępowanie według powszechnego niemieckiego procesu karnego dzieliło się na dwa stadia.
Pierwsze stanowiła inkroizycja generalna (inquisitio generalis), której celem było ustalenie czynu przestępnego (locatio corporis delicti) i zebranie przeciwko sprawcy poszlak, wystarczających do zarządzenia inkwizycji szczególnej. Inkwizycję generalną wdrażał sędzia, gdy zachodziły okoliczności, które według jego uznania stanowiły dostateczną podstawę do rozpoczęcia postępowania. Do takich okoliczności zaliczano własne spostrzeżenia sędziego, doniesienie, schwytanie przestępcy na gorącym uczynku.“(15)